குழந்தையும் தெய்வமும்!!!!

என் ஒரு வயது குழந்தையிடமும், பக்கத்து வீடுகளில் வசிக்கும் 5 வயதுக்குள் இருக்கும் வாண்டுகளிடம் இருந்தும் தினம் தினம் பல நல்ல விஷயங்களைக் கற்றுக் கொண்டே இருக்கிறேன். அந்த குழந்தைகளை வீட்டு வாசலிலோ, சோபாவிலோ அமர்ந்து கொண்டு கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டே இருந்தால் போதும் வாழ்க்கையில் பல நல்ல விஷயங்களை கற்றுக் கொள்ளலாம். வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் பல பிரச்சினைகளுக்கு நல்ல தீர்வு உடனே கிடைத்துவிடும்.

1) குழந்தைகள், தூங்கும் நேரம் தவிர, மற்ற எல்லா நேரங்களிலும் முழு ஆற்றலுடன் வலம் வருகிறார்கள். கீழே விழுந்தாலோ, அடி பட்டாலோ ஒரு நிமிடம் அழுகை. சமாதானம் அடைந்தால், மறுபடியும் முழு ஆற்றல் உடம்புக்கும், மனதுக்கும் திரும்ப வந்துவிடும். கவலை காற்றோடு பறந்து போய்விடும். ஆனால் நமக்கு சில சமயம் காலை எழுந்தவுடன் ஒரு இனம் புரியாத கவலை நம் மனதில் புகுந்து நம் முழு ஆற்றலையும் பறித்துக் கொள்கிறது.
2) நிகழ்காலத்தில் மட்டும் வாழ்வது. கடந்த காலம் பற்றியோ, எதிர்காலம் பற்றியோ எந்த கவலையும் கிடையாது. இதனால் தான் அவர்களிடம் முழு ஆற்றல் எப்பொழுதும் நிரம்பி வழிகிறதோ? நம்முடைய பல நாட்கள் கடந்தகால சொதப்பல்களை அசைபோடுவதிலும், எதிர்கால விஷயங்களை நினைத்து மனது வெம்முவதிலுமே கழிகிறது.
3) வீட்டில் இருப்பவர்களையும், அவர்கள் செய்வதையும் அவர்களுக்கே தெரியாமல் கூர்ந்து நோட்டம் விடுவது. அதிலிருந்து எல்லாவற்றையும் கற்றுக் கொள்வது. புதிது புதிதாக கற்றுக் கொள்ள ஆர்வத்தை வளர்த்துக் கொண்டே இருப்பது. கேள்வி கேட்பது, டிவியை நோண்டுவது, லேப்டாப்பை நோண்டுவத, அம்மாவுக்கு சமையலில் உதவி புரிவது, அப்பா கார் துடைக்கும் போது டவல், சோப்பு தானாகவே முன்வந்து கொடுப்பது என்று ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புது விஷயம் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். கல்லூரி நாட்களில் சிம்ரன் வெறியனான என் நண்பன் அவர் படத்தை சுமார் 100 தடவை எங்களுக்குத் தெரிந்தே பார்த்தான். நேரம் பாழாவது, அரைத்த மாவை அரப்பதைப் பற்றி நாம் யாரும் கண்டு கொள்வதேயில்லை.
4) யாரிடமும் ஈகோ பார்ப்பது கிடையாது. நேற்று சண்டை போட்டவனிடம் இன்று ஜாலியாக விளையாடுவது. எனக்குத் தெரிந்த இரண்டு நண்பர்கள் ஏதோ ஒரு மன்ஸ்தாபத்தால் பிரிந்து சுமார் 18 வருடங்கள் பேசாமல் இருந்தார்கள். அப்புறம் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் சந்தித்துக் கொண்டு பேசி கொண்டதாக கேள்விப்பட்டேன்.
5) ஆபத்து என்றால் உடனே அறைகூவல் விடுவது. இது அலுவலகத்திற்கு மிக அத்தியாவசமானது. அம்மா, “இவன் என்ன அடிக்கறான், இவன் என்னய மட்டும் ஆட்டத்துக்கு சேர்த்துக் கொள்ள மாட்டேங்கறான்” என்று உடனுக்குடன் சிவப்புக் கொடி (ரெட் ஃப்ளாக்) உயர்த்துவது. பிரச்சினைக்கு உடனுக்குடன் தீர்வு காண விழைவது. அதை விடுத்து, ஒரு விஷயத்தை மனதில் ஏற்றிக் கொண்டு குழப்பி அடிப்பது, தீர்வை பேசிமுடிக்காமல் இழுத்து அடிப்பது என்று பல தவறுகளை நாம் செய்கிறோம். நான் சில வருடங்கள் முன்பு அலுவலகத்தில் ஒரு பிரச்சினையை சொல்லலாமா வேண்டாமா என்று ஒரு மாதம் அசை போட்டு, அதன் பின் சொல்லிய பிறது, அது சப்பென்று முடிந்து போனது. என் ஆற்றல், நேரம், நிம்மதி எல்லாம் அதனால் போச்சு.
6) படுத்தவுடன் தூங்கிவிடுவது. அதே போல், நிம்மதியாக தூங்குவது. ஆயினும், 8 அல்லது 9 மணி நேரத்திற்கு மேல் தூங்குவது கிடையாது. அலாரமெல்லாம் தேவையே இல்லை. டான் என்று தானாகவே காலை எழுந்து கொள்வது. என் நண்பன் ஒருவன் இருக்கிறான். தூங்க ஆரம்பித்தால் அவ்வளவு தான். வெள்ளிக்கிழமை நள்ளிரவு ஒரு மணி அல்லது இரண்டு மணிக்கு படுத்தால், சனி இரவு சாப்பிட எழுந்திருப்பான். பிறகு மறுபடியும் தூங்கி, ஞாயிறு காலை 10மணிக்கு எழுவான்.
7) இறுதியாக, இந்த காலத்திற்கு தேவையான மிக முக்கியமான பாயிண்ட். அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிடுவதே கிடையாது. வயிறு நிரம்பி விட்டது என்று அதற்கு தோன்றிவிட்டால், கையால் அம்மாக் கையைத் தட்டி விடுவது, இல்லை வாயை இறுக மூடிக் கொண்டு விடுவது. நான் எல்லாம் வாய்ப்பு கிடைத்தால் இரண்டு பஃபே கட்டுவேன். அதன்பின் இரண்டு நாட்களுக்கு பசி எடுக்காமல் கஷ்டப்படுவேன்.

பெரிய பெரிய தத்துவ ஞானிகள், அறிஞர்கள் சொல்லிய விஷயங்களைவிட மிக ஆழமான, கருத்து செறிவுமிக்க விஷயங்களை நாம் குழந்தைகளிடம் இருந்து கற்றுக் கொள்ள முடியும் என்பது என் நம்பிக்கை. பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை வளர்ப்பதற்கு பிரயத்தனப்படுவதை விடுத்து, தங்களை வளர்த்துக் கொண்டாலே சமுதாயத்தில் பெரிய மாற்றம் கொண்டுவர முடியுமோ என்று கூட எனக்குத் தோன்றுகிறது.

Advertisements