சமையலும் ஆணும்

சமீபத்தில் படித்தேன். “மனைவி இட்லி செய்தால், கணவன் சட்னி செய்யக் கூடாதா?” என்று எழுதினாராம் பாரதிதாசன். ஆனால் பாரதிதாசன் வீட்டில் அப்படி இருந்ததில்லை என்று அவர் மனைவி பேட்டியில் போட்டு உடைத்துவிட்டார் என்றும் படித்தேன். ஆண்கள் சமைப்பது என்பது இன்றைய காலக்கட்டத்தில் அவ்வளவு பரவலாக இருப்பதாகத் தெரிவதில்லை. இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக கொஞ்சநஞ்ச ஆசாமிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மனைவிகள் செய்த சமையலைப் பார்த்து ஆடி போய் அகப்பையை கையில் எடுத்த கனவான்கள். வலைப்பூ ஒன்று ஆரம்பித்து என்னமோ சமையல் அவர்களுக்கு ஒரு பொழுதுபோக்கு என்ற ரேஞ்சில் ரிசிப்பி எல்லாம் போட்டு பீற்றிக் கொள்வார்கள். காபி டிக்காஷனக்கு வெந்நீர் போடுவது, டீ பை கொண்டு டீ போடுவது, இப்படி அல்லகை வேலைகளைத் தான் பெரும்பாலான ஆண்கள் செய்கிறார்கள். இதே வெளியில் கடைக்குச் சென்று காய்கறி வாங்குவது, மளிகை வாங்குவதெல்லாம் விழுந்து விழுந்து செய்வார்கள். என் நண்பனின் மனைவி அவனிடம் இதைப் பற்றி சதா குறைகூறுவதாகக் கூறினான். எது ஆண்களைத் தடுக்கிறது என்று தெரியவில்லை. என் சிறுவயதில்லெல்லாம் என் அப்பா மாதம் தவறாமல் மூன்று நாள் சமைத்துவிடுவார். எப்போதாவது சமைப்பதாலும் அம்மா சமையலை விட வித்தியாசமாக இருப்பதாலும் ரொம்ப பிடித்துவிடும். இந்த காலத்தில் ஆண்களுக்கு அந்த மாதிரி சந்தர்ப்பம் பெரும்பாலும் கிடைக்காமல் போய்விட்டது.

நிற்க. என் நண்பனுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் இது பற்றி பெரிய வாக்குவாதம் வந்ததாக சொன்னான். என் நண்பன் கோபத்தில் “ஏண்டீ, நீங்க தானே இத்தனை நாளா புள்ளைகள வளர்த்தீங்க…..சமையல் எல்லாம் சொல்லிக் கொடுத்து வளக்க வேண்டியது தானே?” என்று கத்திவிட்டேன் என்றான். அது ஓரளவு உண்மையே. எங்கள் வீட்டில் 80களின் இறுதியில் என் ஒன்றுவிட்ட சகோதரி தங்கி கல்லூரி போவாள். அவளை என் அம்மா காணவிட்டேன் என்றுதான் இருப்பார். எச்சலிட்டியா? இலையை தூக்கி ஏறிந்தியா? தட்டை அலம்பினாயா? என்று பெண்டு கழட பயிற்சி அளித்துக் கொண்டே இருப்பார். ஆனால், சம்மர் லீவுக்கு வந்த என் ஒன்றுவிட்ட சகோதர்கள் எல்லாம் தொந்தியும், படக்ஸும் பெருத்து ஊருக்குச் சென்றதுதான் மிச்சம்.

அந்த நண்பன் ஒரு நாள் என்னை செல்பேசியில் அழைத்தான். ஒரே அங்கலாய்ப்பு! அவன் மனைவி நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவனை பொரித்து எடுக்கிறாளாம். தனக்கு உண்மையாக நேரம் கிடைப்பதே இல்லை. வாரத்துல ஒரு நாள் சமையேன் என்று சொல்லி பார்த்தாளாம் ஆரம்பத்தில். அதுவும் நடக்காது போனதால், ஒரு வேளையாவது குறைந்தபட்சம் சமைத்துத் தொளையேன் என்று ஆக்ரோஷப்பட்டுகிறாளாம். “என்னால் எங்க ஏரியாவிலுள்ள ஹோட்டல் எல்லாம் நன்றாக வாழ்ந்ததே ஒழிய, எங்கள் வீட்டில் பாத்திரம் சப்தம் கேட்டபாடில்லை.” என்று புலம்பினான்.

சரி, உன்னுடைய வீக்கெண்ட் எப்படி தான் கழிகிறது என்று சொல். அதை வைத்து அறிவுரை கூறலாமா என்று யோசிக்கிறேன் என்றேன்.

நண்பன் சொன்னான்.

வெள்ளியன்று மாலை அலுவலகத்திலிருந்து வரும்பொழுதே, காய்கறி, மளிகை எல்லாம் வாங்கி வந்துவிடுவேன். சனிக்கிழமை காலை 7.30மணிக்கு எழுந்திருப்பேன். நான் காப்பி டிக்காஷனக்கு வெந்நீர் போட்டு, அப்புறம் காபி குடித்துவிடுவேன். மனைவி 8 மணிக்கு எழுந்திருப்பாள். அவள் அவளுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் காப்பி போட்டு குடிப்பாள். அதன் பின் மேகி நூடுல்ஸ், இல்லையென்றால் மெ.டி.ஆர் ரவா உப்புமாவிற்கு நீரை அடுப்பில் வைத்துவிட்டு பாத்ரூம் சென்றுவிடுவாள். நான் தண்ணீர் கொதி வந்தவுடன் நூடுல்ஸை போட்டு கிளறி விடுவேன். பின் நூடுல்ஸ் மிக்ஸை போட்டு அடுப்பை சிம்மில் வைத்து விடுவேன். அவள் வந்து நூடுல்ஸை இறக்கி எல்லோருக்கும் கொடுப்பாள். பின் தொலைக்காட்சி கொஞ்ச நேரம் பார்ப்போம். அப்புறம் மதிய சமையலுக்கு பீன்ஸ், இல்லை காரட் நறுக்கிக் கொடுக்க சொல்வாள். பீன்ஸ் நறுக்குவதைப் போல் கொடுமையான விஷயம் இந்த உலகில் இல்லை. முன்னாலும், பின்னாலும் கிள்ளி எறிந்துவிட்டு, பக்கங்களில் உள்ள நாறை பிய்த்து எடுத்துவிட்டு, பொடிபொடியாக நறுக்க வேண்டும். எப்படியும் நாலு பேர் சாப்பிட தேவையான பீன்ஸை நறுக்க முக்கால் மணி நேரம் ஆகிவிடும். இது தவிர, சாம்பாருக்கு போட ஏதாவது காய்கறி கொஞ்சம் நறுக்க சொல்லுவாள். அதன்பின் நான் குளித்துவிட்டு வருவேன். அதுவரை சுமார் இரண்டு மணி நேரம் அவள் டிவி பார்த்துக் கொண்டே இருப்பாள். அவள் அரிசியை களைந்து குக்கரில் வைத்து விடுவாள். “குக்கர் 5 சப்தம் வந்தவொடனே அணச்சுடு, அப்புறம் இந்த பீன்ஸ் பொரியலில் தண்ணி வத்திடுச்சுன்னா கொஞ்சம் ஊத்தி அப்பப்போ கிளறி விடு. சாம்பார் மறுக ஆரம்பச்ச ஒடனே இன்னும் கொஞ்சம் தண்ணி ஊத்தி காயெல்லாம் போட்டுடு” என்று சொல்லிவிட்டு செல்வாள். எப்படியும் முக்கால் மணிநேரம் ஆகும் குளித்துமுடிக்க. அப்புறம் அவள் வந்து சாம்பாருக்கும், பொரியலுக்கும் பொரித்துக் கொட்டுவாள். மதியம் ஒரு மணிக்கு சாப்பிடுவோம். அதன்பின் எல்லா பாத்திரத்தையும் டிஷ்வாஷரில் போட்டுவிடுவேன். டிஷ்வாஷரில் போடாத பாத்திரங்களை நானே தேய்த்துவிடுவேன். “சமைக்கத்தான் மாட்டேங்கற, பாத்திரத்தையாவது தேய்த்து கொடேன்” என்று அதட்டுவாள். அதே போல், இரவு ஏதவாது உப்புமா, கிச்சடி, தோசை, இட்லி, இல்லை வத்தக்குழம்பு என்று இருக்கும். அதற்கும் சங்கதி இதே மாதிரிதான். அவள் சமையலையும் கவனித்துக் கொண்டு யோகா செய்வாள். இப்படியே வீக்கென்ட் ஓடிவிடும்.

“நீ சொல்றதைக் கேட்டா தலைய சுத்துதுபா….உனக்கு என்னால் அட்வைஸ் சொல்ல முடியாது” என்றேன்.

“டேய், விளையாடாத…..நான் சொன்ன மாரி உங்க வீட்டுல வீக்கென்ட் எப்படி போகுதுன்னு சொல்லு…நான் புடிச்சிருந்தா ஃபாலோ பண்ணிக்கிறேன்” என்றான்.

“மச்சி, எனக்கு இன்னொரு கால் வருது. அப்புறம் பேசறேன்” என்று அவன் அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டேன்.

Advertisements